RSS  

روز شصت و پنجم نوشته بودم «یعنی زندگی یک سال دیگه چه شکلیه؟ دو سال دیگه چی؟»

پنج سال گذشت مثل چشم بر هم زدنی و زندگی... زندگی قشنگه.

  RSS  

برام اونجاش قشنگ بود که تو این همه بلایی که سرمون اومد مکمل همدیگه بودیم.

اونجایی که اون کم آورد من آرومش کردم و برعکس.

به همدیگه حرفای امیدوار کننده زدیم وقتی هر دو دلمون خون بود.

بمب ها ریخته شد؛ جان ها گرفته شد؛ زندگی اما ادامه داشت ... باران بارید، پرنده خواند، بهار شد.

«نصفهی واموندهی ایمونمی»